...Όλοι κάποτε ευχόμαστε να ζήσουμε το "Γελαστό απόγευμα" που 'ναι χαμένο
κάπου στα εφηβικά μας όνειρα...
Άλλοι το βρήκαμε κι άλλοι δυστυχώς όχι...
Είμαστε εδώ για να μοιραστούμε τις σκέψεις μας , απλά , ειλικρινά ,

έστω στο χρόνο τ' απογευματινού
μας καφέ...
Ν' ανταλλάξουμε απόψεις...
Να επικοινωνήσουμε έστω...
Ελεύθερα , εχέμυθα κι ανώνυμα αν προτιμάτε...

Καλώς ήλθατε στο "Γελαστό απόγευμα"

Στέλιος



Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2011

Χριστούγεννα αλά (ανθ) Ελληνικά!


Ενώ οι άγιες μέρες των Χριστουγέννων πλησιάζουν,
ενώ γι' άλλη μια χρονιά τ' όνειρό μας για μια αξιοπρεπή ζωή
αναβάλλεται λόγω "κρίσης", πού και πού συγκλονιζόμαστε τάχα,
από διάφορες ανθελληνικές κορώνες όπως αυτή του αντιπροέδρου
της κυβέρνησης κ. Πάγκαλου, που όντας καλεσμένος στην εκπομπή
"Le Monde en Marche" του γαλλικού καναλιού France 5, έβαλλε κατά
αγανακτισμένων, εργαζομένων και πασών
τών εν Ελλάδι κατοικούντων.
Όπως ενημερωθήκαμε από τα Μ.Μ.Ε, ο αντιπρόεδρος χαρακτήρισε
τους Έλληνες αγανακτισμένους, φασίστες, κομμουνιστές
και (...!!!) ενώ για τους εργαζόμενους παλιότερα
ανέφερε ότι είναι τεμπέληδες και άχρηστοι!
Πρόσφατα, στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκαν και οι δηλώσεις τής
κας Νανάς Μούσχουρη (ευκαιριακή αοιδός και πρ. ευρωβουλευτής
Ν.Δ, μόνιμη κάτοικος Ελβετίας)
η οποία δήλωσε απέχθεια προς την Ελληνική φυλή,
ενώ τάχθηκε ανοιχτά
υπέρ των απόψεων τής τρόικας δια την αυστηρώς
και δια ροπάλου εξόφληση
τού χρέους, με οποιοδήποτε τρόπο και κόστος!
Δεν θα 'πρεπε να μας εκπλήσσουν αυτά τα γεγονότα,
αφού καθημερινά γινόμαστε
αποδέκτες μικρών δόσεων ανθελληνισμού,
δια του μέσου τής τηλεόρασης
και εν ονόματι τής "ενημέρωσης".
Πρώην κρατικοδίαιτοι δημοσιογράφοι,
με τότε ετήσιες αμοιβές €324000, σήμερα βρίσκουν καταφύγιο
σε τηλεοπτικά κανάλια εφοπλιστικών συμφερόντων,
και από κει καθημερινά βομβαρδίζουν
τους τηλεθεατές τους με στρεβλά συμπεράσματα,
σε μια προσπάθεια πλύσης εγκεφάλου για το ορθόν τής εκποίησης
τής δημόσιας περιουσίας μας στα ιδιωτικά ξένα συμφέροντα.
Παρουσιάζονται λοιπόν ως οικολογικά ευαισθητοποιημένοι
δημοσιογράφοι, κι οργανώνουν οικολογικές τάχα δράσεις,
ενώ την ίδια ώρα ο εργοδότης τους προκαλεί οικολογικές
καταστροφές στη Ν. Ζηλανδία, ρίχνοντας σε ξέρες τα πλοία φέρετρα
που απαρτίζουν το στόλο του!
Στο καθημερινό μενού τών παρουσιαστών είναι η προτροπή
για περαιτέρω εξαθλίωση τών
μισθών μας, ενώ ως πεποίθηση, φιγουράρει απροκάλυπτα η αποδοχή
τών καταστροφικών και ανθελληνικών θέσεων του κ. Πολ Τόμσεν!
Αν αυτό δεν είναι ανθελληνισμός, εξυπηρέτηση συμφερόντων
και ύπουλο χτύπημα εκ των έσω, τότε τι είναι;
Μήπως δεν βιώνουμε ήδη την απαξίωση και την ανασφάλεια;
Μήπως τα παιδιά μας έχουν ίσες ευκαιρίες με τα υπόλοιπα
τής Ευρώπης για ένα λαμπρό μέλλον;
Εαν αληθεύει ότι "τα φάγαμε όλοι μαζί", τότε γιατί λιποθυμούν
τα παιδιά μας στα σχολεία λόγω ασιτίας;
Γιατί στερούνται τροφίμων ακόμη και γάλακτος, οι δημόσιοι
παιδικοί σταθμοί τών Αχαρνών και όχι μόνο;
Γιατί βλέπουμε κάθε μέρα όλο και περισσότερους συνανθρώπους μας
να ψάχνουν στα σκουπίδια για τροφή;
Αν είμαστε τεμπέληδες, γιατί εργαζόμαστε μ.ο (μόνο;) 42 ώρες
την εβδομάδα ενώ ο γερμανός, ο γάλλος κι ο άγγλος 35 ώρες
απολαμβάνοντας τις διπλάσιες αμοιβές;
(πρόσφατη έρευνα eurostat)
Αν είμαστε άχρηστοι, γιατί τα υπουργεία πετάνε στα σκουπίδια,
τις έρευνες τών πανεπιστημίων μας για ενεργειακή εκμετάλλευση
τών απορριμάτων, της λυματολάσπης κ.ο.κ;
Είναι σαφώς προτιμότερο (για την πολιτική τσέπη)
να γεμίζει η πατρίδα μας χωματερές, και ν' αγοράζουμε
ηλεκτρική ενέργεια από την Αλβανία!!!
Δεν είναι κρίμα τόση γνώση να θυσιάζεται στο βωμό τής μίζας
τών εκάστοτε πολιτικών αρμοδίων;
Τελικά είμαστε έρμαια μιας "εβραιωπαϊκής" φατρίας,
που 'χει σκοπό και στόχο να εξασφαλίσει για το άμεσο μέλλον
τον ορυκτό πλούτο μας και να βάλει στο χέρι
ότι με κόπο ως σήμερα έχουμε φτιάξει. Σαφώς υποθηκεύεται
και η παραγωγική μας ικανότητα,
αφού κανείς δεν εργάζεται όπως εμείς!
Η φατρία αυτή έχει πολυκομματικά προσωπεία,
και κατέχει πάντα την κυβερνητική εξουσία απλά αλλάζοντας
τον πολιτικό ηγέτη - εξυπηρετητή!
Ιδού λοιπόν η παγκοσμιοποίηση,
ιδού η συνταγή για το εθνικό μας τέλος,
και ιδού ο ρόλος τών προδοτών "εθνοπατέρων" μας
μετά των εντολέων τους...
Αλήθεια, για σκεφθείτε: Θα εμπιστευόσασταν
σε κάποιον μη οικείο σας,
αποδεδειγμένα φθαρμένο, το μηνιαίο οικογενειακό σας
εισόδημα και τη διαχείρησή του;
Σίγουρα όχι!!!
Γιατί λοιπόν δια της ψήφου, εμπιστευόμαστε σ' αυτόν τον αδούλευτο,
διεφθαρεμένο και αδαή, τα οικονομικά μας, την περιουσία μας,
τη δουλειά μας, τις τύχες και το μέλλον των παιδιών μας;

Καλά Χριστούγεννα, καλή λευτεριά!!!



(Οι αναρτήσεις του γελαστού απογεύματος,
δημοσιεύονται και στην τοπική εφημερίδα
των Θρακομακεδόνων "Εν τη πόλει".
Θέλω να ευχαριστήσω το φίλο και εκδότη
τής εφημερίδας Νίκο Σιδηρόπουλο,
για τη μεγάλη τιμή που μου έκανε να με
συμπεριλάβει στους τακτικούς αρθρογράφους)

Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2011

Η "Εθνική σωτηρία" κόντρα στη λογική και τη λαϊκή βούληση...


Παρακολουθούμε εμβρόντητοι και με έκδηλη την αίσθηση της αηδίας,
τις απέλπιδες προσπάθειες των "σοφών"
αυτού του τόπου να αποτινάξουν
από πάνω τους κάθε ευθύνη για το βρώμικο παρελθόν τους,
ένα παρελθόν που υποθήκευσε τους κόπους και τις θυσίες μας
καθώς και το μέλλον των παιδιών μας.
50 υπουργοί! 4 υπουργοί οικονομικών! 4 υπουργοί εσωτερικών!
4 υπουργοί Άμυνας! 4 υπουργοί υγείας!
2 αντιπρόεδροι! Και πάει λέγοντας…
Βάλτε και καμιά 30αριά συνεργάτες του κάθε υπουργού
και κάντε το λογαριασμό πού θα πληρώσουμε
γι’ αυτή την κυβέρνηση σωτηρίας!
Δίνουν αγώνα οι απάτριδες για να μας πείσουν
ότι είναι για το καλό μας,
η παραχώρηση τής δημόσιας περιουσίας μας,
ακόμα και της εδαφικής κυριαρχίας μας.
Διορίζουν λοιπόν κυβερνήσεις υπηρεσιακές,
ή υπηρετικές θα ‘λεγα εγώ,
ως προς τα ξένα συμφέροντα, τα οποία,
καιρό τώρα έχουν βαπτιστεί "επενδυτικά".
Παραδειγματικά θ’ αναφέρω (πάλι) την κινεζική
επένδυση στο λιμάνι του Πειραιά:
Ο ΟΛΠ το 2007 έκανε τζίρο €110 εκ.
Εξ αυτών τα €35 εκ. ήταν καθαρό κέρδος,
με πληρωμένες τις υποχρεώσεις του και πάντα
προς όφελος του Ελληνικού δημοσίου,
αφού ήταν έσοδα προερχόμενα από την παροχή υπηρεσιών
σε ξένες ναυτιλιακές.
Το "παραχωρήσαμε" λοιπόν εμείς οι έξυπνοι έναντι €17 εκ.
το χρόνο και φυσικά μέσα απ’ αυτά έπρεπε
να καλύψουμε και τις υποχρεώσεις μας.
Όλα αυτά έγιναν υπό τη σκιά ενός νόμου του Μαρκεζίνη του 1954,
ο οποίος χονδρικά αναφέρει ότι ο ξένος επενδυτής στην Ελλάδα,
δεν θα καταβάλει δεκάρα τσακιστή για φόρους!
Αυτό τον νόμο τον ενεργοποίησε η τότε κυβέρνηση
της Ν.Δ προκειμένου να κάνει
πιο ελκυστικό το πακέτο.
Ο κινέζος λοιπόν, κλείνοντας ετήσιο κύκλο εργασιών,
έρχεται να ζητήσει επιστροφή ΦΠΑ ύψους €22 εκ.
Ποιο το κέρδος λοιπόν;
Κατ' αυτό τον τρόπο παραχωρείται κάθε κερδοφόρα επιχείρηση,
κάθε κομμάτι της πατρίδας μας, μιας Ελλάδας
με ελκυστικό ορυκτό πλούτο,
μιας Ελλάδας που οι κυβερνήτες της εξυπηρετούν
μόνο τα συμφέροντα των λεσχών των οποίων είναι μέλη!
Δια του κατευθυνόμενου τύπου,
προσπαθούν να μας περάσουν το μήνυμα,
ότι εμείς φταίμε για το "χρέος", ότι μαζί τα φάγαμε,
ότι οι εργαζόμενοι στο δημόσιο δημιούργησαν αυτή τη μαύρη τρύπα.
Λένε πως απολύοντας 100000 δημόσιους υπάλληλους
λύνουμε το πρόβλημα!
Μια κι είναι "υψηλόμισθοι" λοιπόν, εγώ βάζω μ.ο μισθού:
€5000 x 12μήνες = €60000/έτος.
€60000 x 100000απολύσεις = €6δις/έτος.
Να πούμε και ότι αυτή η "ζημιά" γίνεται τα τελευταία 30 χρόνια;
Άρα €6δις x 30 = €180δις. Τα υπόλοιπα ως τα €350δις;;;
Ξεχνάμε ότι δεν είδαμε φράγκο όλα αυτά τα χρόνια;
Ξεχνάμε το Βατοπαίδι, τα δομημένα ομόλογα, το χρηματιστήριο,
το c4i, τη Siemens, τις απευθείας αναθέσεις εργολαβιών;
Την ατιμωρησία των πολιτικών και τον νόμο περί ευθύνης υπουργών;
Ξεχνάμε ότι ήμασταν και είμαστε
οι χαμηλότερα αμειβόμενοι ευρωπαίοι
κι οι υψηλότερα φορολογούμενοι;
Γιατί παραβλέπουμε τα κατατεθειμένα €600 δις
στις Ελβετικές τράπεζες;
Δύσκολο άραγε να καταλάβουμε την ομερτά στην ευρύτερη
κομματική σκηνή της πατρίδας μας;
Ας δώσουμε το τέλος στον κομματισμό, ας δουλέψουμε για τα παιδιά μας κι όχι για τους τοκογλύφους, ας επιστρέψουμε στις δουλειές μας κι ας μην φοβόμαστε τη χρεοκοπία,
ή την επιστροφή στη δραχμή και την έξοδο από την ευροζώνη!
Μπορούμε να τα καταφέρουμε μόνοι μας, χωρίς εξυπηρετητές!
Μην ξεχνάμε και παραβλέπουμε το ποιόν, των πολιτικών μας!
Αποστασίες, σκάνδαλα, άνοιγμα των συνόρων μας, Ελληνο-σκοπιανό,
Ίμια, απόκρυψη των ξενόφερτων επωνύμων τους κ.α…
Ας το σκεφτούμε καλύτερα μέχρι τις εκλογές…


(για τον Άγγελο, που έφυγε)

Πέμπτη, 3 Νοεμβρίου 2011

ΝΑΙ στο Δημοψήφισμα ΟΧΙ στη Σύμβαση και το Ευρώ.

Αναδημοσιεύω από εδώ το παρακάτω, το οποίο με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο:

Ανεξάρτητα από το χρόνο, που καλείται ο ελληνικός λαός να αποφανθεί για την τύχη του, προσωπικά η απόφαση του πρωθυπουργού να προκηρύξει δημοψήφισμα και μάλιστα με τα συγκεκριμένα ερωτήματα με βρίσκει απολύτως σύμφωνο.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θεωρώ τον Παπανδρέου έναν επικίνδυνο τυχοδιώχτη αφού η έκφραση γνώμης από το λαό έπρεπε να γίνει πριν ο Παπανδρέου σε ρόλο καμαριέρας κλειστεί στο δωμάτιο κι αποφασίσει με τον Στρος Καν την υπαγωγή μας στο ΔΝΤ που άνοιξε τον ασκό του Αιόλου για τη σημερινή φτώχεια και εξαθλίωση.
Αυτά όμως ανήκουν στο παρελθόν, στο παρόν ανήκουν οι οιμωγές του κατεστημένου κατά του δημοψηφίσματος και της ενδεχόμενης αποχώρησης ή αποπομπής μας από το Ευρώ.
Αν όμως δούμε με ψυχραιμία τα δεδομένα θα διαπιστώσουμε πως το Δημοψήφισμα είναι μια μοναδική ευκαιρία να δώσουμε προοπτική και μέλλον στη χώρα και το λαό της αρκεί να πούμε σθεναρά ΟΧΙ ΣΤΗ ΣΥΜΒΑΣΗ, ΟΧΙ ΣΤΟ ΕΥΡΩ, ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ.
Η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα δεν θα γίνει φυσικά χωρίς κλυδωνισμούς, χωρίς κόστος, πόνο και αίμα αλλά και η παραμονή μας στο Ευρώ συνεπάγεται μεγαλύτερο κόστος, πόνο και αίμα.
Ήδη οι άνεργοι έχουν φθάσει το εκατομμύριο χωρίς να υπολογίζουμε τις έμμεσες απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων μέσω της εφεδρείας με προοπτική περαιτέρω επιδείνωσης.
Απ’ την άλλη πλευρά όσοι ακόμα εξακολουθούν να έχουν μια κάποια απασχόληση αμείβονται με ψαλιδισμένους μισθούς και οι συνταξιούχοι έχουν ήδη αρχίσει «να βλέπουν το ψωμί και να τους πιάνει παράπονο».
Και αυτή η κατάσταση δεν προβλέπεται –με βάση το ευρωπαϊκό σχέδιο διάσωσης των τοκογλύφων δανειστών μας- να αλλάξει τα προσεχή 40-50 χρόνια.
Αντίθετα με την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα (δραχμή ή όπως αλλιώς ονομαστεί) και την εξ’ αυτής βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας η προοπτική ανάκαμψης και αναστροφής της αρνητικής πορείας έρχεται πολύ πιο κοντά…
Ανάμεσα λοιπόν στο δίλημμα παραμονή στο Ευρώ με διαρκή λιτότητα, φτώχεια και εξαθλίωση για 40-50 χρόνια 100 φορές προτιμότερη η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα που θα μας επιτρέψει να αποκτήσουμε εκ νέου προοπτική ανάπτυξης.




Κι ο Δημήτρης Καζάκης αναλύει το "γιατί και πώς"
πρέπει να πούμε όχι!!!

Φτάνει πια τόση Ευρώπη!!! Φτάνει η τόση "ανάπτυξη"! Η απαξίωση του εργαζόμενου, τα υψηλά ποσοστά ανεργίας, τα ξεπουλήματα δημόσιας περιουσίας, και η απώλεια τής εδαφικής κυριαρχίας μας, είναι ευρωπαϊκά κατορθώματα! Όχι στις εκλογές, τη συντήρηση των λαμογιών και του σάπιου πολιτικού συστήματος, δημοψήφισμα με αρνητικό αποτέλεσμα, και έξοδο από την ευρώπη των πολυεθνικών και της μίζας. Ας δουλέψουμε για την Ελλάδα που μας απέμεινε!

Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2011

"Μια φορά κι έναν καιρό ήμουν Έλληνας..."

Σήμερα πλέον "πωλούνται" όλα...
Θα τους αφήσεις;

Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2011

Nίκος Καββαδίας

Ὁ Νίκος Καββαδίας εἶναι ἴσως ὁ μόνος ποὺ ἀξίζει τὸν χαρακτηρισμὸ τοῦ ἀπόλυτα βιωματικοῦ στὴν ποίησή του. Μιλάει πάντα γιὰ τὰ καράβια ποὺ ἔζησε, τοὺς ναυτικοὺς ποὺ γνώρισε, τοὺς ἔρωτες, τοὺς καβγᾶδες καὶ τοὺς θανάτους στὰ λιμάνια, μὲ τὴν γλώσσα τῶν καραβιῶν, ἀλλὰ καὶ κάποιους ἰδιωματισμοὺς τῆς Κεφαλλονιᾶς, νὰ μπλέκονται στὰ γνήσια λαϊκὰ ἑλληνικά του.

Ὁ ἔρωτάς του γιὰ τὰ ταξίδια καὶ τὴ θάλασσα, πάθος τρομερό, σχέση ἀγάπης καὶ μίσους, ὁ ἴδιος ἔρωτας ποὺ τὸν ὁδήγησε νὰ μπαρκάρει μικρός, μόλις 19 ἐτῶν, ἀφήνοντας τὴν ἀσφαλῆ δουλειὰ τοῦ ναυτικοῦ γραφείου, εἶναι ὁρατὸς σὲ κάθε στίχο του, καὶ τόσο δυνατὸς ποὺ διαπερνᾶ τὸν ἀναγνώστη, τὸν κάνει νὰ ξεχάσει τὶς ἄγνωστες λέξεις καὶ τοὺς ναυτικοὺς ὅρους, καὶ νὰ συνεπαρθεῖ ἀπόλυτα ἀπὸ τὴν ἀλήθεια τοῦ λόγου τοῦ ποιητῆ.

Ἀπὸ παιδὶ ἔνιωσε ἀκατανίκητη ἕλξη γιὰ τὴ θάλασσα γι᾿ αὐτὸ καὶ ἔγινε ναυτικός. Τὰ ποιήματά του ἔχουν ἔχουν πλαίσιο τὴ θάλασσα καὶ θέμα τὴ σκληρὴ ζωὴ τῶν ναυτικῶν. Ὡστόσο γιὰ τὸν Καββαδία, ποὺ εἶναι ἰδανικὸς ἐραστὴς «τῶν μακρυσμένων θαλασσῶν καὶ τῶν γαλάζιων πόντων», ἡ θάλασσα εἶναι ἕνας μαγικὸς κόσμος. Ἀπὸ αὐτὴ ἀντλεῖ δύναμη καὶ ἀγάπη γιὰ τὸν ἄνθρωπο.


Καφάρ


Νὰ ζεῖς στὴν ἴδια πολιτεία παντοτινὰ
καὶ νὰ ’χεις τῶν ἀναχωρήσεων τὴ μανία,
μὰ φεύγοντας ἀπ’ τὸ γραφεῖο τὰ βραδινὰ
νὰ κάνεις ὀφθαλμοπορνεία στὰ καφενεῖα.
Ἄλλοτες εἴχαμε τὰ πλοῖα κρυφὸ σκοπό,
μὰ ὁ κόσμος ἔγινε σὰν ἀδειανὴ φυλλάδα,
εἶναι τὸ ἴδιο πιὰ νὰ μένεις στὴν Ἑλλάδα
μὲ τὸ νὰ ταξιδεύεις στὸ Fernando Po.
Τὰ φορτηγὰ εἶναι κακοτάξιδα κι ἀργοῦν,
μὲς στὰ ποστάλια πλήττεις, βλέποντας τουρίστες·
τὸ νὰ φορτώνεις μῆνες ρύζια στὸ Ραγκοῦν
εἶν’ ἕνα πράμα ποὺ σκοτώνει τοὺς ἀρτίστες.
Οἱ πόλοι γίνανε σὲ μᾶς πολὺ γνωστοί,
θαυμάσαμε πολλὲς φορὲς τὸ Βόρειο Σέλας,
κι ἔχουν οἱ πάγοι χρόνια τώρα σκεπαστεῖ
ἀπὸ ἀδειανὰ κουτιὰ σπανιόλικης σαρδέλας.
Στὴν Ταϊτὴ ἔζησε μῆνες κι ὁ Λοτί·
ἂν πᾶς λιγάκι παρακάτου στὶς Μαρκίζες,
ποὺ ἄλλοτες τρώγανε μπανάνες κι ἄγριες ρίζες,
καλλυντικὰ τώρα πουλᾶνε τοῦ Coty.
Οἱ Γιαπωνέζες, τὰ κορίτσια στὴ Χιλὴ
κι οἱ μαῦρες του Μαρόκου, ποὺ πουλᾶνε μέλι,
ἔχουν σὰν ὅλες τὶς γυναῖκες τὰ ἴδια σκέλη
καὶ δίνουν μὲ τὸν ἴδιο τρόπο τὸ φιλί.
Ἡ αὐτοκτονία, προνόμια στὰ θηλυκὰ –
κάποτες κάναμε κι μεῖς αὐτὴ τὴ σκέψη.
Πεθαίνεις πιὸ σιγὰ μὲ τὰ ναρκωτικά,
μὰ τελευταῖα τὰ ’χουν κι αὐτὰ πολὺ νοθέψει.



Το να γράψεις είναι εύκολο...
Να πετύχεις είναι συμπτωματικό...
Το να βιώσεις, να το αποτυπώσεις,
και να καταθέσεις ψυχή, είναι ακατόρθωτο...